Instruktorzy narciarstwa i snowboardu w Nowej Zelandii

Od połowy czerwca do początku października, a najpewniejsze są lipiec i sierpień. Nowa Zelandia leży na półkuli południowej, więc jej zima to lato na półkuli północnej. Mt Hutt w Canterbury zwykle otwiera się jako pierwszy i w dobrym roku działa już od końca maja.

Club fields to małe tereny narciarskie prowadzone przez wolontariuszy, głównie w Canterbury, obsługiwane przez wyciągi linowe zamiast krzesełek. Do ruchomej liny wpinasz się metalowym zaciskiem „nutcracker” przypiętym do uprzęży, co samo w sobie jest umiejętnością. Teren jest stromy, śnieg często znakomity, a atmosfera niezwykła – ale to nie jest teren dla początkujących. Jedź tam z instruktorem, który zna to miejsce, albo jeszcze się wstrzymaj.

Wyróżniają się dwa ośrodki: Cardrona i The Remarkables – oba mają szerokie, łagodne, dobrze wydzielone strefy do nauki i nowoczesne wyciągi. Coronet Peak jest wygodny, jeśli mieszkasz w Queenstown, ale od góry bardziej stromy. Whakapapa na Ruapehu to najlepsza opcja na Wyspie Północnej. Omijaj tereny klubowe, dopóki swobodnie nie zjeżdżasz niebieskimi trasami.

Głównie przez wiatr. Tereny narciarskie leżą powyżej granicy lasu, na odsłoniętym terenie, w kraju położonym na drodze ryczących czterdziestek, a wyciągi stają, gdy wieje za mocno. Tereny zamyka też deszcz w wyższych partiach i nieprzejezdne drogi po dużych opadach śniegu. To normalne, miejscowi biorą to pod uwagę i to mocny argument za rezerwacją więcej niż jednego dnia.

Tak. Ruapehu na Wyspie Północnej to czynny wulkan z jeziorem kraterowym, a na jego zboczach leżą dwa tereny narciarskie: Whakapapa i Tūroa. Wulkan jest stale monitorowany, a tereny narciarskie działają w ramach systemu ostrzeżeń wulkanicznych. Taranaki, dalej na zachód, też ma mały teren narciarski na stożku uśpionego wulkanu.