Ucz tam, gdzie najchętniej jeździsz na nartach

Cenę ustalasz ty. Alpine Pal zatrzymuje 10% ceny lekcji, a pozostałe 90% jest twoje – nie ma opłaty za profil, abonamentu ani żadnych kosztów samej obecności na platformie. Jeśli nikt cię nie zarezerwuje, nic nie płacisz.

Uczestnik płaci przy rezerwacji, a pieniądze są zablokowane, dopóki lekcja się nie odbędzie. Ten fragment warto przeczytać dwa razy: nie musisz nikogo gonić o zapłatę na stoku, a gdy ktoś się nie stawi, nie tracisz dnia. Po lekcji kwota trafia na twoje saldo, a wypłacasz ją, kiedy chcesz.

Możesz też pobierać opłatę za dodatkowych uczestników w tej samej grupie oraz ustalić własną minimalną i maksymalną długość lekcji. Dwugodzinna lekcja prywatna i cały dzień to tutaj ten sam produkt – różnica polega tylko na tym, na co zdecydujesz się pozwolić.

Ta część różni się najbardziej i nie jest formalnością. We Francji i Włoszech nauczanie jazdy na nartach za pieniądze bez zawodowych uprawnień to przestępstwo, a nie kwestia brakujących papierów. Austria, Szwajcaria, Hiszpania i Andora też to regulują, każda na swój sposób. W Stanach Zjednoczonych i Nowej Zelandii nie ma żadnej licencji państwowej, a liczy się twój certyfikat branżowy.

W zgłoszeniu podajesz, w jakim kraju uczysz, a formularz prosi dokładnie o to, czego ten kraj faktycznie wymaga: nazwę uprawnień, instytucję, która je wydała, numer licencji (albo – tam, gdzie nie ma numeru licencji do podania – zdjęcie certyfikatu) i datę ważności. Tam, gdzie istnieje publiczny rejestr – na przykład francuska baza *carte professionnelle* – administrator sprawdza w nim numer, zanim twój profil zostanie opublikowany.

Strona każdego kraju w tym serwisie podaje wymagane uprawnienia i linkuje do rejestru, jeśli taki istnieje. Warto ją przeczytać przed zgłoszeniem.

Są dwa rodzaje profilu. Instruktor z uprawnieniami ma uprawnienia wymagane w swoim kraju i prowadzi lekcje. Towarzysz na stoku jeździ razem z innymi – pokazuje im góry, ale nie uczy jazdy na nartach – i w całym serwisie jest tak oznaczony, żeby nikt nie zarezerwował go, oczekując lekcji.

Opcja towarzysza na stoku nie jest dostępna w krajach, w których to rozróżnienie nie przetrwałoby pierwszej kontroli. Formularz zgłoszeniowy blokuje ją w tych krajach, zamiast pozwolić ci przekonać się o tym później. Jeśli masz uprawnienia, zgłoś się jako instruktor: to właśnie po oznaczeniu „Instruktor z uprawnieniami” ludzie filtrują wyniki.

Otwierasz godziny, w których chcesz uczyć, i nic poza tym. Nikt nie zarezerwuje terminu, którego nie otworzysz, a minimalne wyprzedzenie rezerwacji ustalasz według własnych potrzeb – jeśli nie przyjmujesz rezerwacji na jutro rano, ustaw to, a kalendarz nie będzie jej proponował.

Gdy przychodzi opłacona prośba o rezerwację, masz 48 godz. na jej zaakceptowanie. Jeśli czas minie, uczestnik automatycznie dostaje pełny zwrot pieniędzy, więc prośba bez odpowiedzi kosztuje cię rezerwację, ale nikogo nie zostawia w zawieszeniu. Zamiast od razu odmawiać, możesz też zaproponować inny termin – zwykle właśnie tego wymaga kolizja w grafiku.

Uczestnicy mogą napisać do ciebie przed rezerwacją. Większość tak robi i to największa różnica w porównaniu z rezerwacją przez szkołę: przyjeżdżają, wiedząc, kim jesteś, jak mówisz i gdzie się spotykacie.

Twoje zgłoszenie trafia do człowieka, a nie do filtra. Sprawdza on przesłane uprawnienia – w publicznym rejestrze, jeśli taki istnieje – i albo publikuje twój profil, albo odzywa się do ciebie z informacją, czego brakuje. Jeśli zaprasza cię szkoła narciarska, ta weryfikacja się nie odbywa: ręczy za ciebie szkoła, a jej nazwa widnieje na twoim profilu.

Dopóki weryfikacja się nie zakończy, twój profil nie jest widoczny na liście i nie można go zarezerwować. Gdy się zakończy, pojawiasz się na stronie swojego ośrodka, na stronie swojego kraju i w wyszukiwarce i możesz otworzyć kalendarz. Odrzucenie to nie koniec: popraw w profilu to, co było nie tak, i poproś o ponowną weryfikację.