St. Moritz: lekcje narciarstwa i instruktorzy

St. Moritz to miejsce, w którym wymyślono turystykę zimową: w 1864 roku miejscowy hotelarz założył się z grupą angielskich gości letnich, że spodoba im się Engadyna zimą, a jeśli nie, zwróci im koszty podróży – zostali do Wielkanocy. Od tamtej pory miasto dwukrotnie gościło zimowe igrzyska olimpijskie, w 1928 i 1948 roku, i pięć razy alpejskie mistrzostwa świata, a Cresta Run – tor skeletonowy, po którym zjeżdża się głową w dół – działa od 1885 roku.

Miasto leży na wysokości 1 822 m nad jeziorem, które zamarza tak mocno, że odbywają się na nim wyścigi konne i mecze polo, w wysoko położonej, suchej dolinie, zasłużenie słynącej ze słońca. Narty rozkładają się na trzy oddzielne góry. Corviglia, na którą wjeżdża się z miasta koleją szynowo-linową, ma najwięcej tras i najszersze zjazdy do swobodnej jazdy; Corvatsch, po drugiej stronie jezior nad Silvaplaną, sięga 3 303 m – to najwyżej położony wyciąg w Gryzonii – i ma długie, strome trasy oraz najlepszy śnieg; Diavolezza, w stronę przełęczy Bernina, leży naprzeciw lodowców i oferuje słynny zjazd poza trasami przez lodowiec Morteratsch.

W sumie Engadyna ma około 350 km tras, a w dnie doliny jedną z najlepszych w Europie sieci tras do narciarstwa biegowego, na których co roku w marcu odbywa się Engadin Skimarathon.